Poëzie

er was oorlog toen ik klein wasIk wist niet beterOorlog was normaalMijn wereld was bij moederEn vader,  en de babyIn ons huis, in mijn bed. Als pappa en mamma schreeuwen Ben ik bangAls ze kussenBen ik blijBuiten is het oorlogMaar zij beschermen mij.

Ze leefde nog, kwam mee in het dodentransportDat in het buitengebied werd uitgestort. In winterkou, in fijne sneeuwLag zij een uur, lag zij een eeuw. Daar baarde zij, op harde grondDe doden lagen in het rond. Waar waren de doeken voor het kind?Het schreide naast haar in weer en wind. Waar was de stal, de

Ik ben een open boekMakkelijk te lezen Helder, duidelijkLaat ik me zien Speel en deel graagMet familie en vrienden Elkaars boeken lezenEn levens bespreken Boeiend en leerzaamScheidend en verbindendVerschillen doen er niet toeOvereenkomsten wel Uitwisseling van gedachtenWat is dat fijn Om te weten wie jij bentDat je mij kent.

Als ik aan mijn moeder denkVoel ik deernis en verdrietIk wilde van haar houdenHelaas, het mocht niet Als ik aan mijn kinderen denkWeet ik dat zij beter zijn dan ikZij  hielden van mij maarZij verdienden beter De eenzaamheid dreef mij naar GodHij dreef mij naar mijn naastenOm lief te hebben, goed te doenHelaas, Ik kon

Opgespoten dikke lippenAfstotendEn dom, zo domAls mannen daarop vallen…Dan laten ze zien dat Ze net zo zijnMet hun tatoeagesGetrainde bicepsHun ego zoekt geen liefde Maar vrouwen als hun moederDie knuffelen, strelen en zoenenMet natte lippen Voortdurend zeggen hoeGoed ze zijn.

Ik ben niet die ik wilde zijnMaar wel wat ik nu ben enNiet meer die ik wasEen vreemde voor mij zelfEen schim een spookZo angstaanjagend De dood verjagend

Onze moeder had twee gezichtenEen voor binnen, een voor buitenBuiten was ze mooiBinnen lelijk Een buiten- en binnen gezichtWelk gezicht was haar ware?Men zei dat onze moederGoed was, dat vonden wij ook Men zag niet wat wij ondergingenMen zag haar verzorgde huisWaar ze hard aan werkteEen aardige nette vrouw Met lieve gehoorzame kinderenZo fijn om

Mijn moeder nam bezit van mijIk vroeg teveelZij zou mij lerenLeren hoe het moest Dat wist ik nietIk was een kindDat op de hele wereldHaar moeder de liefste vindt De mooiste, de besteDe knapste, de grootsteIk was klein en wildeEnkel haar liefste zijn Maar dat was ik nietAlles wat ik deed was foutHet moest altijd

Ik kon de anderen niet begrijpenOnverstaanbaar was het woordDe taal klonk KanaänsDe kerk legde uitElke zondag dichtbijMaar onbereikbaar ver van mij De spanning tussen mijn oudersBeklemde en verdrukte mijDe anderen traden terugGaven hen alle ruimteIk kon geen lucht meer krijgenŽoog wat er was met moeite in Het was mijn schuld, dat was zekerVader en moeder

 jij bent: de ‘grote’ dochter            de moeder van je zoon            het kind dat in je woont             de man is niet gekomen            de mensen gingen heen            maar jij blijft van hem dromen…       jij:  moeder, dochter, vrouw van            lijden en verlangen Sta op, en leef