Mijn moeder zeiEen lastig kindBen jij Mijn dochter zeiEen nare moederBen jij Ik zei tot mijWaar hoor ik bijBen ik De Moeder of het kindOm het evenOnbemind

O God, wanneerkomt hier een einde aan?God die niet ziet en die niet hoortWanneer komt gij mij redden?Waar zijt GijWaar kan ik u vinden?Wie reikt er mij de hand?Alleen bij doven en bij blindenVind ik gehoor en wordt mijn pijn gezienIn stilte en in duisternisSpeur ik naar licht enIn mijn rug voel ik Uw ogen

Hilma en Arend Een week van streekToen ik jullie weer zagNa 25 jaar.Alle verdriet om verliesBeroerde opnieuw mijn hartVerraden, in de steek gelatenIk geloofde in mijn liefdeVoor jullie en van jullie voor mijHet weerzien maakte mij niet blijNiet veranderd, zeiden jullieMaar ik herkende jullie nietWant jullie zijn wel veranderdJullie zijn niet die ik dacht dat

Titel: HOU ME VASTUit Braziliaans speksteendoor Ria gemaakt Kracht voor de Kragten Onze oudste zus is reeds tachtigEn nog o zo kwiek en krachtigVervolgens komen er nog zevenDie haar graag overleven. Dus voor komend Nieuw JaarGoede wensen en gezondheidVoor elk Kragten -paarTot volgend Oud Jaar! ALBERT en RIA

jij bent: de ‘grote’ dochter de moeder van je zoon het kind dat in je woont de man is niet gekomen de mensen gingen heen maar jij blijft van hem dromen… jij: moeder, dochter, kind van liefde, lijden en verlangen Sta op … en leef!

Uren, dagen, maanden, jaren zongen wij menig oudjaar blij dat wij nog in leven waren ook nu zijn de Kragten niet klaar. Altijd werk aan de winkel maar de tijd tikt weg naar sluitingstijd wij stellen uit, worden trager en sloffen naar de eeuwigheid. De weg was lang met veel gevaren vol herinneringen die wij

Tieten, tepelsBorsten, billenEr is niets dat mannenliever willenZien en voelenKijk naar mijMijn huid is warmen zacht als zijIs mijn dij Speel met mijn borstenstreel mijn buikIk sluit mijn ogenGlij met mijn handnaar jouw onderkantdan strelend over je ruger is geen weg meer terugZuchtend bekenik mijn bestaanMaar wat ik denkgaat jou niet aan.

Soms, als ik zondags ‘s ochtends wakker wordhoor ik mijn moeder roepen: “Ria!Opstaan! We moeten naar de kerk!”Ik duik onder de dekens, kan er niet onderuit:“Opschieten allemaal, vader is al weg,we komen vast te laatstraks is onze bank bezet”Bijna rol ik uit mijn bedom mijn schoenen aan te doen. O nee, dat was vroeger, dat

Het liefst had ik op de planken gestaanU weet wel, zo’n podium waaralle ogen op gericht zijn en waarik dan sta en zijn mag die ik ben. Toch zeg ik ‘stiekem’ omdat ik meschaam dat ik dat durfde dromenterwijl ik niemand ben, niets voorstel.Hoe kwam ik erbij dat te dromen? Met een lui oog en

Vorig jaar in DrentheZo gezellig met elkaarKoffie drinken, kijkenPraten, lachen met elkaar Samen pannenkoeken etenVolgend jaar doen we dat weerDan een andere route rijdenDat werd Oldemarkt dit keer Geen herhaling gelijk vorig jaarNu slechts katoen, lappen materieZonder verband met elkaar fietstocht Anneke en Anne 2014