Ik kon de anderen niet begrijpen
Onverstaanbaar was het woord
De taal klonk Kanaäns
De kerk legde uit
Elke zondag dichtbij
Maar onbereikbaar ver van mij
De spanning tussen mijn ouders
Beklemde en verdrukte mij
De anderen traden terug
Gaven hen alle ruimte
Ik kon geen lucht meer krijgen
Žoog wat er was met moeite in
Het was mijn schuld, dat was zeker
Vader en moeder waren als God
Zo goed, ik at uit hun hand
En liefde? Liefde hing aan het kruis
Met al onze zonden, zei vader
Daar kunnen jullie altijd heen
Er was geen taal voor wat ik
Voelde aan kou en eenzaamheid
Zo was het nu eenmaal op aarde
Bij mensen is geen baat
Ik beet van me af, boos op alle anderen
Meer nog op eigen schuld
Ik zweeg over wat mij vervulde
Nood en angst was taboe
Maar schaamrood steeg mij naar de wangen
Als ik aan liefde dacht en
Aan dat aller-diepst verlangen
Naar veiligheid en warmte van een mens.