Het leven is een toverbal.
Je weet niet hoe hij worden zal…
Je kocht hem gister voor een stuiver,
toen was ie gaaf en glad en zuiver,
hij was nog glanzend en sereen…
De kleuren lagen één voor één
onder het oppervlak verborgen.
De grijze tinten van de zorgen,
het donkergroene van de spijt,
de gele haat, de paarse nijd,
het sterke blauw van het vertrouwen
de diepe zwarte van het rouwen…
Het violet van onze dromen…
Maar…als we eind’lijk zijn gekomen
aan’t pure wit van het geluk…
dan bijten we het snoepje stuk…
en worden we een beetje boos,
waarom is het geluk zo broos…?