Een mooi thema van de PKN voor dit jaar, want er valt zoveel te delen in het rijke Nederland. Er zouden hier nauwelijks armen behoeven te zijn. En toch zijn ze er. Het is een eeuwenoud gegeven en Jezus zei het 2000 jaar geleden ook al: De armen hebt u altijd onder u, maar mij niet.
Jezus zei niet dat we moesten waarmaken dat er geen armen meer zouden zijn. Wel dat we moesten zorgen voor de wees en weduwen en de armen moesten helpen. Hij wist dat we de armoede niet konden uitroeien, niet omdat het geld er niet was maar vanwege onze materialistische aard en zelfzucht. Dàt is niet uit te roeien! En dat is typisch voor Jezus’ boodschap dat hij ons geen oplossingen biedt voor onze problemen maar ons voortdurend confronteert met onszelf, onze aard en dat wij in die spiegel moeten kijken. Dan kunnen we heel wat gewaar worden, dan zien we wel waaraan we moeten werken.
Wat wellicht nog moeilijker is het delen van onze gedachten en gevoelens. Die zijn van onszelf, dat is privé. Veel mensen houden die dingen voor zichzelf omdat het een ander niet aangaat. Het is makkelijker om spullen te delen of iets weg te geven.
Met weggeven van dingen en geld maken we een goede beurt. Maar durven we ook te vragen? Te ontvangen? In veel opzichten is dat moeilijker. Om te delen dat je ongelukkig bent, zorgen hebt, dat je grote fouten hebt gemaakt die je in moeilijkheden hebben gebracht. Negatieve gedachten kunnen een mens ook kwellen, maar die ga je toch niet delen? We willen onze beste kanten laten zien, delen dat het goed gaat en we moeten toch ook dankbaar zijn in Nederland? De ellende is ver weg, ons leed valt daarbij in het niet.
Maar dat voeren we vaak aan als uitvlucht om niet de aandacht op ons persoonlijk verdriet te vestigen. Positief zijn, niet negatief! Daarmee houden we elkaar op afstand.
Binnen een geloofsgemeenschap mag je op begrip en hulp rekenen. Zo dacht ik, maar ook binnen een kerkgemeenschap voelen gemeenteleden zich dikwijls niet gehoord en afgewezen. Mede reden dat de kerken zo leeg lopen.