De toekomst bestaat niet, bestond zelfs niet want toen was hij al verleden. De toekomst is altijd komende en is nu. NU werken we aan de toekomst, niet vroeger of later.
Wel maken we plannen voor later, zien we uit naar succes, voorspoed en voltooiing van waar we mee bezig zijn. Hoe vaak blijkt onze droom niet een fata morgana te zijn? Zo denk je het te hebben, zo ben je het kwijt.
Het heeft veel met onze levensvisie en –verwachting te maken. Ook met de leeftijd en tijd waarin we leven en in welk werelddeel.
We leven in deeltijd, een hap uit de tijd die elk leven is toebedeeld. Het universum is eeuwig en kent geen tijd zoals de mens die beleeft.
Eeuwen geleden, toen mensen nog in stammen, familieverband en op het land leefden zag hun leven er overzichtelijk uit en in de voetsporen van de ouders bouwden het nageslacht verder aan de samenleving. Met vallen en opstaan, kerk en geloof waren voor velen de leidraad in het leven, dat lijden was. Men bouwde vroeger eeuwenlang aan grote kathedralen ter ere van God. De echte toekomst begon aan het eind der tijden, aan gene zijde, daar zou God alles in allen zijn, eeuwige zaligheid wachtte de gelovige. Ongelovigen zouden daar geen deel aan hebben. Die hadden op zichzelf vertrouwd en op los zand gebouwd.
Als kind boezemde die visie me spanning en angst in. Hoe kon je zo leven dat je toekomst voor eeuwig veilig was? Het ging niet om de mens, ook niet om mij.
Ik haal die periode bewust aan omdat werken aan je toekomst in dat licht gezien werd.
Nu is er veel veranderd en ook veel vooruitgang geboekt waardoor wij een veel beter leven kunnen hebben. Het gaat niet om na maar in dit leven. De toekomst lijkt maakbaar en lacht ons toe; het leven is goed, mooi en geniet ervan. Positief denken is het motto, overigens ik ben niet zo onder de indruk van die kreet. Mensen steken vaak hun kop in het zand omdat ze niet geconfronteerd willen worden met narigheid, ziekten en lijden. Genoeg afleiding om dat te ontvluchten. Het zou een beroep op ze kunnen doen en ze hebben al genoeg aan hun hoofd. Nu moeten we positief handelen, als we goed zijn voor onszelf heeft dat ook zijn uitwerking op de ander.
Wij mensen zijn verantwoordelijk voor deze wereld en doen ons best te werken aan een betere, waar vrede is. De Flower Powertijd in de jaren 60 bevrijdde de seksualiteit van haar dogma’s, liefde moest vrij zijn en gevierd kunnen worden. In de jaren 70 en 80 protesteerden velen tegen kernwapens. Zo werkte de jeugd toen aan haar toekomst. Nu wordt er veel minder gedemonstreerd. De maatschappij is sterk geïndividualiseerd. Het ‘wij’ gevoel neemt sterk af en de meningen zijn zeer verdeeld. De jeugd is meer op zichzelf gericht, zorgen goed voor eigen behoeften. Goede positie veroveren, geld verdienen, mooi huis, gezin stichten , twee of drie kinderen? Vakantiereizen maken, een boot kopen. Zo denken veel mensen iets van hun toekomst te maken. De groeiende kloof tussen rijk en arm is een slechte ontwikkeling. Een eerlijke verdeling lijkt niet mogelijk want rijken kunnen niet inleveren, zij hebben het met hard werken verdiend. Ja, mensen zijn gelijk maar niet als het om geld gaat.
Maar als we het over de toekomst van de aarde hebben is de toekomst onvoorspelbaar en erg onzeker. Energiebronnen raken uitgeput, het klimaat veranderd, oceanen vervuilen. De voortgang in de technologie is enorm en voor een gemiddeld mens nauwelijks te volgen. Er ontstaat een ongrijpbare digitale wereld die grote voordelen biedt maar tevens bedreigende vormen aanneemt. In dit opzicht wordt er hard aan de toekomst gewerkt. Hoe houden we de ontwikkelingen onder controle? Er is streven naar perfectie, strenge regelgeving en preventie tegen kwaadwilligen en oplichters. Dus het begint erop te lijken dat veiligheid een zeer belangrijk beleidspunt voor de toekomst is. Al die bureaucratie benauwd de mensen evenzeer als dat ze haar beschermd. We worden overspoeld met informatie, niet over eigen land maar van heel de wereld. Het wordt moeilijk je gewoon op je eigen leven te bezinnen.
De globalisering is goed voor de samenwerking op handelsgebied en tussen de grote multinationals. Als er maar geld verdiend wordt, want geld geeft macht en maakt mooie plannen mogelijk. De jaren 90 tot de crisis in 2007 was een periode waarin het met veel zaken goed ging. Maar met de Balkanoorlog en tot op heden stromen de vluchtelingen naar het rijke Europa. Ook veel arme, dus economische vluchtelingen uit Afrika blijven over de middellandse zee binnenkomen. Mede uit angst voor het regime in Noord Afrika. De radicale Islam met veel aanhang van de jihad verspreid zich meer en meer over de wereld. Ook voor de moslims zelf. Wie hoort bij welke groep? De Islam is EEN.
De Islam laat zich gelden en brengt een nieuwe cultuur in West Europa. Dat geeft veel debat. Weren we die invloed of is het een verrijking?
Hier in het westen zijn de meningen daarover verdeeld. De kerk heeft geen machtige positie meer. Ieder mag geloven wat hij/zij wil, het doet er niet toe, als je maar een goed mens bent, maar de Islam heeft een ander mensbeeld dan het christendom. De Islam is politiek actief, hun visie is niet democratisch, eerder theocratisch. Maar moslims kunnen niet zomaar hun geloof afwerpen, zelfs de hoofddoek niet. Als de christenen iets geleerd hebben van de reformatie en hoe het in Europa toeging, dan moeten ze wel begrip opbrengen voor de moslims. Niettemin is het moeilijk te verteren dat de Islam overal een vinger in de pap wil hebben. Dat is een pijler van hun geloof: heel de wereld onderwerpen aan Allah. Met gebruikmaking van onze democratie veroveren moslims zich een plaats welke zij niet graag geven aan christenen in het Midden-Oosten. Nederland is tolerant en veel vluchtelingen kregen hier al een huis. Vrijheid, blijheid, iedereen mag zelf bepalen hoe te leven. Zo willen velen de toekomst zien. Mij lijkt dat niet realistisch want hier botsen twee culturen gigantisch op elkaar. Hoe vinden we een respectvolle oplossing? Wij zeggen dat onze cultuur door de Verlichting is gegaan en dat de Islam achterloopt. Het wordt tijd dat de Verlichting in de Islam ook aangaat en hervormd wordt. Zoveel discussies tussen mensen over dit probleem. Wat mij opvalt is dat moslims vaak antisemitisch zijn en nauwelijks geïnteresseerd zijn in het christendom en dat christenen niet voor hun geloof opkomen. Ze geloven het wel en praten over liefde, vrede en goed zijn voor elkaar. Dan denken ze op dezelfde lijn te zitten, confronteren is gevaarlijk en beangstigend. Er zijn diepgaande conflicten tussen Oost en West al sinds het begin der jaartelling. Zie wat IS aanricht, daar is geen goed garen mee te spinnen en IS komt nu ook reeds aanslagen plegen in Europese steden.
Kan deze wereld zonder geweld? Ik denk het niet maar het blijft een streven want eens zal het toch afgelopen zijn en zal de roep om vrede het winnen. Vooralsnog zie ik dat einde niet. Of we nu voor of tegen bepaalde ontwikkelingen zijn, alles zal zijn beloop hebben en onze machthebbers krijgen het ook niet voor elkaar zolang ze elkaar in de haren vliegen.
Onze natuur is niet beter dan die van de dieren, eten en gegeten worden. Dat blijkt al duidelijk bij kleine kinderen die elkaars speelgoed betwisten. Echter, wij mensen hebben een mate van bewustzijn en een geest die ons een andere wet ingeeft. Wij behoren onze natuurlijke driften te leren beheersen en hebben onszelf talloze gedragsregels gegeven om goed met onze naasten om te gaan. Hij/zij die zichzelf overwint is sterker dan die een stad inneemt. Heeft de mens een hogere macht nodig om het goede te doen? Denk aan de tien geboden die mogelijk door elk geloof gerespecteerd worden. Maar de mens kan niet buigen, noch zichzelf verloochenen, de mens wil leven en zichzelf waarmaken. Maar hoe?
Met mij zijn er veel mensen die een politiek willen die verbondenheid biedt, een politiek die het materieel eigenbelang overstijgt. Dat er weer meer wij-gevoel komt en we niet allemaal wegkruipen en ons enkel veilig willen stellen om niet te hoeven lijden. Het leven is lijden, dat zei de Boeddha ook , niemand ontkomt eraan en het is beter de angst en het lijden onder ogen te zien dan ervoor op de vlucht slaan. Dat is wat op grote schaal gebeurt en dat maakt mensen depressief omdat ze niet meer weten waarvoor ze leven. In elke mens leeft een sterk verlangen naar heelheid en liefde. Luister daarnaar en kom tot bezinning. We leven in een paradoxale werkelijkheid en mogelijk verbergt zich de waarheid in de paradox.
Ik werk het beste aan de toekomst door in het nu steeds die beste keuze te maken voor het algemeen belang.