Toen ik van de week uit de kerstmarkt van de Orchideeënhoeve kwam, bevond ik mij onder een zee van licht. Ik waande me bij de herders in het veld, hoorde engelenkoren en zocht naar de ster van Bethlehem. Helaas, het licht kwam van de kassen op de velden van Luttelgeest, maar het betoverde me toch. Luttelgeest geeft iets extra’s aan de lichtjesroute, zomaar aan de hemel. December heeft een bijzondere sfeer, vooral rond de Kerstdagen.
Lang geleden, toen ik nog een jong gezin had, belde er eens een oudere man aan. Het was kort voor de kerst en het was bitter koud want het vroor hard. Hij had ons adres doorgekregen om over zijn problemen te kunnen praten. Hij was kok geweest op de grote vaart en kort na zijn pensionering stierf zijn vrouw, die alles regelde. Hun twee ongetrouwde volwassen zoons woonden nog thuis en eisten hun erfdeel op, ze meenden overal recht op te hebben. Hij was niet tegen ze opgewassen en vluchtte weg in zijn zelfgebouwde bootje. Dat beviel hem best toen het nog zomer was, maar nu was het stervenskoud en zijn dekens bevroren in de boot. Kobus, zo heette hij, zag het niet meer zitten. Wij vonden niet dat hij in dat bootje terug kon en boden hem ons logeerbed aan om de volgende dag verder te zien. Hij was ons erg dankbaar. De dagen met kerst bleef het vriezen en Kobus bleef ook, hij bleek een vriendelijk en gezellig man. Hij paste zich goed aan en kookte voor ons, stofzuigde de kamers en wilde niets liever dan ons helpen. Hij voelde zich helemaal thuis en knapte zienderogen op. We hadden bijzondere en vredige kerstdagen, reuze gezellig zelfs. Hij zorgde voor het kerstmaal. Maar een oplossing voor de situatie van Kobus was er nog niet en Kobus maakte geen aanstalten te vertrekken, hij wachtte rustig tot het zacht weer zou worden. Daar leek hij niet meer naar te verlangen. Hij begon zelfs de regie een beetje over te nemen met zijn hulp.
Wat te doen? We konden hem niet de deur te wijzen. Daar was de verstandhouding te goed voor. Hij moest toch begrijpen dat hij niet blijven kon?
Ik kreeg een idee en zei: “Kobus, je bent nog een gezonde flinke en aardige man. Zou je niet op zoek gaan naar een vrouw?” Dat wilde hij wel. Ik stelde voor een advertentie in de krant te zetten met ons telefoonnummer erbij. Ik zou dan, samen met hem een selectie maken van geschikte vrouwen. Nu, dat hebben we geweten. De advertentie stond koud in de krant of de telefoon stond roodgloeiend tot diep in de nacht. Wat een verdriet en eenzaamheid! Misschien ook vanwege de kersttijd. Ik werd er tureluurs van.
Opeens kwam Kobus vertellen dat hij een afspraak met een vrouw had gemaakt. Daarna ging alles opeens heel snel. Kobus werd zowaar verliefd en is in het Nieuwe Jaar bij haar in Friesland gaan wonen.