Wat betekent het huwelijk tegenwoordig nog? Publieke bevestiging van liefde tussen mensen, las ik.
Wel een magere visie en het is waar dat relaties veranderen, alsmede normen en waarden op seksueel gebied. Zo doorgeredeneerd kunnen we het huwelijk wel afschaffen. Maar hoe beschermen we ons nageslacht? Hoe bieden we veiligheid aan kinderen?
De oorspronkelijke visie op het huwelijk betrof een groter doel dan bevrediging van wederzijdse behoeften, namelijk het voort en grootbrengen van kinderen. Behoort deze visie tot de vorige eeuw? Ik ben van mening dat dit nog steeds de grootste drijfveer is om in het huwelijk te treden. In die zin heeft het huwelijk betekenis voor de opbouw van families en ook voor de gehele samenleving. De mens heeft meer nodig dan de exclusieve liefde van één persoon. Ze wil zich wortelen in vaste verbanden, liefde ontvangen en doorgeven. We hebben het dan over liefde tussen man en vrouw en niet tussen mensen. Zo bezien is een verbintenis tussen homoparen van een heel andere orde. Hun relatie kan geen vrucht dragen en kent geen bloedband van natura. Het is niet meer dan een liefdevolle vriendschap die niemand hen ontzegt, maar waarom aanspraak maken op een huwelijk? Dat maakt de verbintenis niet gelijkwaardig en waarom zou dat wel zo moeten zijn? Tegenwoordig willen homoparen een gezin vormen door kinderen te adopteren of met behulp van donor of draagmoeder voor de helft vader of moeder te zijn. Nu gaan er stemmen op om de andere helft juridisch ook rechten te geven, maar een biologische vader of moeder is dan toch buiten beeld.
Vroeg of laat geeft dat problemen, vooral wanneer het ‘huwelijk’ strand. Dat zien we al genoeg bij scheidingen van man-vrouw met kinderen. Kinderen willen vader en moeder bij elkaar hebben en betalen altijd de rekening. Ook als de scheiding zonder ruzies verloopt en de kinderen vader en moeder in bescherming nemen omdat ‘ze niet gelukkig waren’ met elkaar. Diep in hun hart voelen ze verzet en enorm verdriet, maar vader en moeder kwetsen willen ze niet, want ze zouden ook hun liefde nog kunnen verliezen.
Hoe complex moeten zulke processen dan bij homoparen verlopen? Mogelijk zijn die gezinnen minder geworteld? en opgegroeid met een vlakkere levensvisie. Leven en laten leven en je moet vooral om jezelf denken. Nu, dat individualisme zien we welig tieren, het gaat om onze dikke ik, onze mening, onze leefstijl. Dat hebben we maar te respecteren. Respect(eren) veronderstelt dus ook eren, maar dit soort respect zie ik als onverschilligheid, want je mag het niet afkeuren.
De felheid waarmee homoparen hun huwelijk verdedigen wanneer zij meningen lezen als hierboven is zo bekrompen. Daar zij de vrijheid zo hoog in het vaandel voeren en ieder zijn eigen mening moet kunnen zeggen, ontzeggen zij de tegenstanders van het homohuwelijk hun mening te verkondigen. Het is zelfs zover gekomen dat huwelijksambtenaren verplicht worden homoparen in de echt te verbinden en als zij daar bezwaar tegen hebben mogen ze hun werk niet meer uitoefenen. Dit is pure discriminatie en het niet serieus nemen van mensen met een andere visie. Er wordt grote druk op de samenleving uitgeoefend door dit te faciliteren. Het is ontzettend jammer dat niet meer mensen van zich laten horen en tegen dit soort ontwikkelingen in durft gaan. Ik zeg durft, want durf moet je hebben om kritiek te incasseren. Daar zijn mensen bang voor en dan houden ze maar hun mond.