Utrecht 15 februari 2016.
Met interesse en zin begaf ik me daarheen maar ik kwam gedesillusioneerd terug.
Dat is het gevoel dat mij tenslotte bijgebleven is.
Dit komt door het volgende: In de tweede ronde van het rollenspel was ik de gespreksleider. Ik was daar niet zenuwachtig om, wel benieuwd naar hoe het zou gaan.
Ik begon goed met een mooie persoonlijker gebeurtenis om de toon te zetten. Nog voor ik daarmee klaar was brak de begrafenisvrouw Wil in met veel bombarie (die rol had zij) en daarin liet zij zich meeslepen. Ze kreeg er lol in en haar buurvrouw nam het ook niet erg serieus: “O, is dat je rol”, en beiden schoten in de lach. Ik kon er niet tussen komen omdat ze heftiger door ging. Haar verhaal stond niet in verhouding met haar gedrag (dat zou meer behoren te kloppen) haar gedrag was te overdreven en ik heb genoeg ervaring om te weten dat het zo niet toegaat in (leer)gespreksgroepen. Die behoren de werkelijkheid te benaderen. Haar buurvrouw had de rol een emotionele huilbui te krijgen en overdreef net zo. Ze hadden er duidelijk lol in en ik voelde me in de maling genomen. Ik stopte mijn taak en wilde zo niet verder “spelen’ .
Eerst teleurgesteld in mijzelf want ik kan dit wel enigszins, geef wel eens voordrachten en presentaties, spreek soms op begrafenissen en sta met vrijmoedigheid voor een grote zaal.
Ik voelde me daarna buitengesloten, niet prettig. Dat drong langzaam tot me door. Vandaar dat ik dit nu op jullie bordje leg. Naar mijn mening had de vrouw met spijkerbroek die bij ons groepje was, moeten ingrijpen en het voor mij moeten opnemen door uit te leggen dat wat er gebeurde niet de bedoeling was. Dan had ik opnieuw kunnen beginnen en de medespelers hadden wat serieuzer kunnen zijn (en toe kunnen geven dat ze er een lolletje van maakten).
Mijn originele column in dit kader vertrouw ik de groep niet toe en stuur ik niet mee.
Dit wilde ik nu even kwijt en ik weet niet of ik nog voldoende motivatie heb om mee te blijven doen. Op dit moment niet.